อาโมส - คำพิพากษาและความหวัง
"เราเกลียดชัง เราดูหมิ่นบรรดาวันเทศกาลของเจ้า และไม่ชอบในการประชุมตามเทศกาลของเจ้าเลย แม้ว่าเจ้าถวายเครื่องเผาบูชาและธัญญบูชาแก่เรา เราก็ไม่ยอมรับสิ่งเหล่านี้ และศานติบูชาด้วยสัตว์อ้วนพีของเจ้านั้น เราจะไม่มองดู จงนำเสียงเพลงของเจ้าไปเสียจากเรา เราจะไม่ฟังเสียงพิณใหญ่ของเจ้า แต่จงให้ความยุติธรรมหลั่งไหลลงอย่างน้ำ และให้ความชอบธรรมเป็นอย่างลำธารที่ไหลอยู่เป็นนิตย์
จ้าทั้งหลายจะหามสัคคูทกษัตริย์ของเจ้า และไควันดาวที่เป็นเจ้าของเจ้า รูปเคารพทั้งสองของเจ้าซึ่งเจ้าได้ทำไว้สำหรับตัวเจ้าเอง เพราะฉะนั้น เราจะนำเจ้าให้ไปเป็นเชลย ณ ที่เลยเมืองดามัสกัสไป" พระเยโฮวาห์ ซึ่งทรงพระนามว่าพระเจ้าจอมโยธา ตรัสดังนี้แหละ พระเจ้าตรัสว่า "ดูเถิด วันเวลาก็มาถึง เมื่อคนที่ไถจะทันคนที่เกี่ยว และคนที่ย่ำผลองุ่น จะทันคนที่หว่านเมล็ดองุ่น จะมีน้ำองุ่นหยดจากภูเขา เนินเขาทั้งสิ้นจะละลายไป เราจะให้อิสราเอลประชากรของเรากลับสู่สภาพเดิม เขาจะสร้างเมืองที่พังนั้นขึ้นใหม่ และเข้าอาศัยอยู่ เขาจะปลูกสวนองุ่นและดื่มเหล้าองุ่นของสวนนั้น เขาจะทำสวนผลไม้และรับประทานผลของมัน
อาโมส 5:21-24, 26-27, 9:13-14
 

สดุดี 71:1-5

พระเจ้าไม่เคยพอพระทัย เมื่อเราพยายามทำสิ่งที่คิดว่ายิ่งใหญ่ถวายแด่พระองค์ แต่ไม่ได้ให้พระองค์มาเป็นที่หนึ่งของจิตใจเรา พระเจ้าไม่ทรงพอพระทัย เมื่อเราร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ แต่ไม่พยายามแม้แต่จะช่วยเหลือ หรือปฏิบัติกับผู้อื่นอย่างเป็นธรรม บันทึกสิ่งที่เราคิดว่า เมื่อเราทำไปแล้วเป็นการให้พระเจ้ามาเป็นที่หนึ่งของเรา บันทึกเกี่ยวกับสังคมรอบตัวเรา ว่ามีสิ่งใดที่เรามองดูแล้วพอมีกำลังจะช่วยเหลือ หรือทำให้สังคมที่เราอยู่นั้นดีขึ้น

พระเจ้าทรงพิพากษาความบาป แต่พระองค์ไม่เคยปล่อยเราทิ้งไว้อย่างไร้ความหวัง พระเจ้าชี้ทางออกและแนะทางที่จะช่วยเหลือเราเสมอ