โฮเชยา - ความโกรธและความเมตตาสงสารของพระเจ้า
ครั้งเมื่ออิสราเอลยังเด็กอยู่เราก็รักเขา เราได้เรียกบุตรชายของเราออกมาจากอียิปต์ เรายิ่งเรียกเขามากเท่าใด เขายิ่งออกไปห่างจากเรามากเท่านั้น เขาถวายสัตวบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมถวายแก่รูปเคารพอยู่เรื่อยไป แต่เรานี่แหละสอนเอฟราอิมให้เดิน เราอุ้มเขาทั้งหลายไว้ แต่เขาหาทราบไม่ว่า เราเป็นผู้รักษาเขาให้หาย เราจูงเขาด้วยสายมนุษยธรรม และด้วยปลอกแห่งความรัก เราเป็นผู้กระทำให้แอกที่ขากรรไกรของเขาเบาลง และเราก้มลงเลี้ยงเขา เขาจะไม่กลับไปยังแผ่นดินอียิปต์หรือ และอัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของเขา เพราะเขาปฏิเสธไม่ยอมกลับไปหาเรา

โฮเชยา 11:1-5

 

สดุดี 103:1-12

เป็นเรื่องง่ายมากที่เราจะลืมสิ่งที่ดีๆ ที่พระเจ้าทำเพื่อเรา บางครั้งเราก็เข้าไปใกล้อันตราย เพราะเราต้องการที่จะออกจากวิถีทางที่ถูกต้อง และพระเจ้าก็ช่วยให้เราออกมาได้ แต่บ่อยครั้งเรากลับไม่ตระหนักว่า นั่นคือการช่วยเหลือของพระเจ้า พูดคุยกับคนในครอบครัวถึงสิ่งที่พระเจ้าเคยช่วยเหลือเรา ให้พ้นออกมาจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก ระลึกถึงสิ่งที่พระเจ้าทำดีกับเราทีละอย่าง ลองนึกทีละคน

พวกเราควรเอาใจใส่ในสิ่งที่พระเจ้าพยายามสอนเราด้วยความรัก